Zaczynamy nowy cykl, w którym co miesiąc prezentować będziemy sylwetki osób związanych z Głogowem Małopolskim i gminą głogowską. Przedstawione tu zostaną postacie historyczne, ale i współczesne, które zarysowały się w najnowszej historii naszej gminy.

 

Władysław Galas

Na pomniku nagrobnym Władysława Galasa znajdującym się na głogowskim cmentarzu na Piasku widnieje następująca inskrypcja: żołnierz AK i BCH, Sybirak, nauczyciel. Słowa te określają wszystko to, co w jego życiu było najważniejsze.

Władysław Galas urodził się 13 lipca 1923 r. w poddębickiej wsi Nagoszyn. Dzieciństwo i młodość spędzone w odrodzonej Polsce zapowiadały, że wyrośnie na dobrego obywatela. Szkołę powszechną ukończył z wyróżnieniem, co predestynowało go do kontynuowania nauki. Zbiegło się to z utworzeniem we wrześniu 1938 r. prywatnej Szkoły Mechanicznej w Dębicy. Wśród ponad 100 uczniów, którzy wówczas rozpoczęli naukę znalazł się więc również piętnastoletni wówczas Władysław Galas. Szkoła powstała, żeby zaspokajać zapotrzebowanie na pracowników dla rozwijającego się Centralnego Okręgu Przemysłowego. Władek planował, że w przyszłości zatrudni się w jednym z zakładów produkcyjnych COP-u. Jednak rok później wybuchła wojna i jego plany zostały pokrzyżowane.

Józef Wagner ze swoją żoną

Dzisiaj nazwisko Józefa Wagnera wśród młodego pokolenia głogowian nie wywołuje żadnych skojarzeń. A warto o nim pamiętać, bo był to człowiek, który w czasie II wojny światowej ocalił życie przynajmniej kilkudziesięciu mieszkańcom Głogowa.

Urodził się 23 listopada 1871 r. w Galicji Wschodniej. Jego ojciec pochodził z Norymbergii, dlatego od dziecka Józef Wagner doskonale opanował język niemiecki, zarówno w mowie, jak i w piśmie. Z wykształcenia był prawnikiem, ale zawodowo związał się z kolejnictwem. Druga połowa XIX w. to był wielki bum rozwoju kolei w Galicji, co spowodowało, że Austriackie Koleje Państwowe potrzebowały wykwalifikowanych pracowników. Józef Wagner podjął się więc pracy w Oesterreichische Staatsbahn, a po 1918 r. w Polskich Kolejach Państwowych.

Andrzej Brzuza

Andrzej Brzuza to postać bardzo zasłużona w dziejach Głogowa Małopolskiego. Był przedsiębiorcą mającym wpływ na tworzenie w miasteczku miejsc pracy i międzywojennym burmistrzem, któremu Głogów zasługuje budowę szkoły powszechnej.

Urodził się 21 listopada 1873 r. jako najmłodsze dziecko Franciszka Brzuzy i Marianny z Małodobrych. Miał jeszcze sześcioro rodzeństwa, trzech braci i trzy siostry. Jego ojciec był murarzem. Głogów w II połowie XIX w. bardzo intensywnie zmieniał swoje oblicze, znikała zabudowa drewniana zastępowana murowaną. W większości było to skutkiem trapiących miasteczko pożarów. Domy odbudowywano już z cegieł, dlatego murarze nie narzekali na brak pracy. Zresztą nie ograniczano się do pracy tylko na miejscu, lecz poszukiwano jej również w bardziej odległych miastach.

Stanisław Jaworski

Chociaż Stanisław Jaworski nie urodził się w Głogowie, to w głogowskim cmentarzu na Piasku znajduje się jego grób. Był z wykształcenia prawnikiem, w naszym mieście pracował jako notariusz w sądzie grodzkim od 1934 r. aż do swojej śmierci w 1948 r.

Urodził się w 1876 r. w szlacheckiej rodzinie jako syn Jana i Marianny z domu Szebesta. Jego ojciec był matematykiem, profesorem gimnazjalnym w Nowym Sączu, Tarnowie i Bochni. Syn zdał maturę w Tarnowie, po której postanowił wstąpić na wydział prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jako sędzia pracował w Tarnowie, Ropczycach, Nisku i Rzeszowie. Zapotrzebowanie na notariusza w nieodległym od Rzeszowa Głogowie sprawiło, że będąc już na emeryturze, zdecydował się dojeżdżać do miasteczka i podjąć się nowych obowiązków w notariacie działającym przy tutejszym sądzie grodzkim.

Józef Grodecki

Wywodzący się ze znanego głogowskiego rodu Józef Grodecki urodził się 17 marca 1916 r. Jego rodzicami byli Bolesław i Antonina z domu Wisz. Był najmłodszym z ich dzieci, miał jeszcze siostry Helenę i Annę oraz brata Pawła. Gdy ukończył siódmy rok życia rozpoczął edukację w głogowskiej szkole powszechnej, która mieściła się ówcześnie w ratuszu, ale gdy kończył ostatnią, siódmą klasę, nauka odbywała się już w nowym budynku szkolnym.

Wuj Józefa od strony matki, adwokat Paweł Wisz, umożliwił mu w 1932 r. rozpoczęcie praktyki w urzędzie gminnym w Turobinie położonym na Lubelszczyźnie. Praktyki odbywał do 1934 r. Zdobyte tam doświadczenie pozwoliło mu po powrocie do Głogowa uzyskać pracę w urzędzie miejskim, początkowo kasjera, a później na stanowisku zastępcy sekretarza. W głogowskim magistracie przepracował cały okres II wojny światowej, kiedy komisarycznym burmistrzem miasta był Józef Wagner.